Home » Diary » A friend is there, always. 

A friend is there, always. 

Nakakapagod din palang sumimpatiya sa isang kaibigan. Minsan, di mo namamalayan, nakikinig ka na lang sa kanya at wala ka ng paki sa mga sinasabi niya. Natutunan ko ‘to kelan lang. Minsan pala, ang hanap ng isang taong may problema ay hindi payo. Hindi payo o kaya’y solusyon sa problema. Minsan, ang hanap niya lang ay isang taong makikinig lang at hindi siya huhusgahan. Isang taong masasandalan. Isang balikat na maiiyakan. Ganoon lang. Walang kwentuhang magaganap. Uupo kayo sa isang tabi, sasabihin niya ang problema niya, iiyak siya. Tapos. Uupo pa kayo ng mas matagal pa, walang magsasalita. At pagkatapos, uuwi na kayo at babalik sa inyong maliliit na mundo. Marahil ay sabihin mong wala kang nagawa para mawala ang problema niya. Marahil nga malungkot pa siya pag-uwi niya sa kanila. Pero sinisiguro kong sa pagtulog niyong dalawa, sa sandaling hihiga na kayo sa inyong mga kama, may ngiti sa labi ninyong dalawa.

Sa iyo, dahil naging balikat ka para sa kanya sa mga panahong mga kamay lamang na pinapahid ang kanyang mga luha ang kanyang nakikita.

Sa kanya, dahil sa mga luhang pinahid ng iba, sa iyo niya lang inubos ang mga luhang nais kumawala. 

Loosely translated, it states: 

Sometimes, it hard to sympathize with a friend. But sometimes, is not in need of sympathy or pity or even a solution to their problem. Sometimes all they need is a listening ear, a shoulder to cry on, and someone who wouldn’t judge. Just that.

They sit beside you and tell you their problem. You sit there, do nothing but listen. And at last when all words are said, you sit there a few hours more. No words to break your silence, then you each leavr and go back to your own little words. 

But when each of you lie there in bed, you smile. You, because they might still have the problem tomorrow, but you ease the pain for a while and became their rock in their time of vulnerability. 

Them, because amidst all the hands that wiped away the tears and kept putting them back in, there was you who stayed until all the tears finally stopped falling.  

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s